Yemyeşil ağaçlarla kaplı ormanın birinde genç bir
palyaço yaşarmış. Bu palyaço çiçeklerden en çok gülleri severmiş. Evinin bahçesinde renk renk güller yetiştirirmiş. Bu güller o kadar taze ve güzellermiş ki gören herkes
palyaçonun güllerine hayran kalırmış.
Palyaço da güllerini çok sever, her sabah onları hem sular hem de onlarla konuşurmuş. Genç
palyaço gülleriyle çok mutluymuş, ama onu üzen bir durum varmış.
Palyaço güllerini çok sevdiği için onların solmalarına dayanamazmış. Güllerin bir süre sonra solması çok doğalmış, fakat genç
palyaço güllerinin solmasına çok üzülüyor, güllerinin hep ilk günkü gibi taze ve diri kalmalarını istiyormuş. Kendi kendine güllerim hep böyle güzel kalsa! O zaman hiç mutsuz olmam. diyormuş
palyaço. Bir sabah çiçeklerini yine sularken
palyaçonun dikkatini sarı renkte bir gül tomurcuğu çekmiş. Bu tomurcuk da diğer gül tomurcukları gibi pek güzelmiş. Fakat rengi diğerlerinden apayrıymış. Çok daha güzel ve değişik bir tondaymış tomurcuğun rengi. Bu yüzden, genç
palyaço sarı tomurcuğa daha özenli bakmaya başlamış. Her sabah ona küçük sarı tomurcuk büyüyecek, kocaman güzel bir gül olacak diye güzel sözler söylüyormuş. Tomurcuk da bunu anlıyormuş gibi günden güne daha da güzelleşerek büyümüş
palyaço için. Kocaman bir gül olduğunda ise bahçedeki diğer güllerin arasında tıpkı gökyüzündeki güneş gibi ışıldıyormuş
palyaçonun tomurcuğu. O kadar güzelmiş ki
palyançonun tomurcuğu onu görenler sarı güle bakmaya doyamıyorlarmış.
Palyaço hikayesinin devamı...
